Paris, Texas

ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากทะเลทรายเท็กซัสโดยไม่มีคำอธิบาย ไม่มีความทรงจำ ไม่มีชื่อ เขาสวมหมวก กินน้ำจากกระป๋อง และเดินไปเรื่อยๆ

Wim Wenders สร้าง Paris, Texas ด้วยบทของ Sam Shepard และภาพถ่ายของ Robby Müller ที่ทำให้ทะเลทรายอเมริกาดูเหมือนดาวดวงอื่น — ไม่ใช่สวยงามแบบไปถ่ายรูป แต่สวยงามแบบที่ทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวจนใจหาย

Harry Dean Stanton รับบทเป็น Travis Henderson ด้วยร่างกายที่โหล่งเหล่งและดวงตาที่เหนื่อยล้าอย่างชาญฉลาด นี่คือการแสดงที่ทำน้อยแต่ได้มาก เขาพูดน้อย แต่ทุกครั้งที่พูดคุณฟัง

ฉากสุดท้ายในห้องโทรศัพท์แบบกระจกทางเดียวระหว่าง Travis และ Jane (Nastassja Kinski) เป็นหนึ่งในฉากที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ยุโรปอเมริกัน สองคนคุยกันผ่านกระจกที่มองไม่ทะลุ เขามองเห็นเธอ เธอมองไม่เห็นเขา — ระยะห่างนั้นไม่ใช่ระยะทาง แต่คือทุกอย่างที่พูดไม่ออกในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา

Ry Cooder แต่งดนตรีประกอบด้วยสไลด์กีตาร์เพียงชิ้นเดียว เสียงนั้นฟังแล้วรู้สึกเหมือนเดินกลางทะเลทรายในตอนดึก ห่างไกลแต่ไม่หลงทาง

หนังเรื่องนี้ไม่ได้เล่าเรื่องการเดินทางในแบบที่เราเข้าใจ มันเล่าเรื่องของคนที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร และการที่รู้แล้วก็ไม่ได้แปลว่าจะได้มัน