หมวด 02 · Landscapes
ดิน ฟ้า และความเงียบที่อยู่ระหว่างกัน สถานที่ที่ยังคงอยู่กับเราหลังจากจากไปนานแล้ว ไม่ใช่ภาพโปสการ์ด แต่เป็นน้ำหนัก พื้นผิว และกลิ่น
ภูมิทัศน์ไม่ใช่ทิวทัศน์ มันคือสิ่งที่คุณแบกกลับบ้านในร่างกาย หลังจากที่คุณยืนอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งนานพอที่จะลืมตัวเอง
หมอก มอสบนทุกพื้นผิว ความชื้นบนทุกใบไม้ ป่าบนยอดสูงสุดของไทยนั้นต่างออกไป เย็น ครึ้ม และเงียบในแบบที่ทำให้ลืมเวลา และสงสัยว่าเวลายังมีความหมายที่นี่ไหม
ก่อนเรือหางยาวจะมา โขดหินโผล่ที่ฐาน เต็มไปด้วยหอยนางรมและความจริง ทะเลราบเรียบ สีเทาอมเขียว แทบไม่ขยับ
เรขาคณิตและแรงงานที่ขอบอ่าวไทย สี่เหลี่ยมสีขาวซ้ำกันไปถึงขอบฟ้า คนงานก้มหลังอยู่ใต้หมวกกว้าง กลิ่นเกลือในทุกสิ่ง
หมอกมาตีห้าและอยู่จนสาม ในช่วงนั้นต้นไม้ไร้น้ำหนัก สันเขาลอยอยู่ หุบเขาหายไปแล้ว และไม่มีใครดูจะสนใจ
ขนาดไม่ใช่แค่ความกว้างหรือความสูง แต่คือเสียง ละออง และวิธีที่อากาศเคลื่อนต่างออกไปใกล้น้ำที่ตกจากความสูงขนาดนั้น
ราบ ทอง และกว้างใหญ่ ประเทศข้าวมองจากหน้าต่างรถไฟ ทุ่งนาถูกตัดและซีด นกกระยางเดินเก็บกินในกลุ่มช้าๆ
ฝนกำลังตกเบาๆ เหนือทุ่งนาในบ้านเวียคะดี้ คนคนหนึ่งเดินอยู่กลางทุ่ง ถือร่มสีม่วงเหนือศีรษะ ภาพที่เคยพบเห็นได้ทั่วไปในพื้นที่ชายแดนแห่งนี้ แต่ค่อยๆ หายไปทีละส่วนตามเวลา
มุมมองทางอากาศเหนืออ่างเก็บน้ำบิคลี่ ใต้ผิวน้ำที่เรียบคือป่าตะนาวศรี บ้านเก่า และความทรงจำของคนที่ต้องย้ายออกไป
ลาโก อาร์เจนติโน ปลายฤดูหนาว แผ่นน้ำแข็งลอยช้าจนไม่แน่ใจว่าเคลื่อนไหวหรือว่าหยุดนิ่งมาตั้งนานแล้ว สีฟ้าที่ไม่มีชื่อในภาษาใด
ต้นยางนาอายุหลายร้อยปีกลางผืนป่าเขาใหญ่ ขนาดที่ตาวัดได้ แต่ใจยังตามไม่ทัน ป่าที่ทำให้รู้สึกว่าเพิ่งมาถึงและเล็กมากพร้อมกัน